Karl Carstens
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
14 grudnia 1914 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
30 maja 1992 |
Prezydent Republiki Federalnej Niemiec | |
Okres |
od 1 lipca 1979 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Karl Carstens (ur. 14 grudnia 1914 w Bremie, zm. 30 maja 1992 w Meckenheim) – profesor prawa i politologii, polityk CDU, prezydent Niemiec w latach 1979–1984.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Carstens urodził się jako syn nauczyciela. Po zdanej w 1933 roku maturze studiował prawo oraz politologię na uniwersytetach we Frankfurcie nad Menem, Dijonie (Francja), Monachium, Królewcu i Hamburgu. Ukończył je w 1936 pierwszym, a w 1939 drugim prawniczym egzaminem państwowym. W 1938 uzyskał stopień doktora prawa. Od 1939 do 1945 brał udział jako żołnierz artylerii przeciwlotniczej podczas II wojny światowej.
Po jej zakończeniu został dopuszczony do wykonywania zawodu adwokata w Bremie. W 1948 rozpoczął studia na amerykańskim Uniwersytecie Yale, które ukończył w 1949 tytułem Master of Law (LL.M.). W latach 1949–1953 był doradcą prawnym senatu Bremy oraz pełnomocnikiem miasta Bremy przy Związku. Od 1950 pracował na Uniwersytecie Kolońskim. Tu się habilitował.
W 1954 wstąpił do służby dyplomatycznej RFN i do 1955 był stałym przedstawicielem RFN przy Radzie Europy w Strasburgu, a potem pracował w MSZ w Bonn. Tam przejął w 1958 kierowanie wydziałem „West I Europa”. W 1960 nastąpiło powołanie na stanowisko profesora prawa państwowego i międzynarodowego Uniwersytetu Kolońskiego. Od 1970 do 1972 kierował Instytutem Badawczym Niemieckiego Towarzystwa Polityki Zagranicznej w Bonn.
W 1944 poślubił Veronicę Prior (1923-2012). Veronica Carstens była lekarzem specjalistą chorób wewnętrznych. Nie mieli dzieci. W 1982 założyli Fundację Karla i Veroniki Carstens, której celem jest wspieranie nauki oraz badań nad przyrodolecznictwem oraz homeopatią.
Przynależność partyjna
[edytuj | edytuj kod]Od 1940 do 1945 był członkiem NSDAP. Podanie o przyjęcie miał złożyć na polecenie prezesa Sądu Krajowego i pod groźbą sankcji zawodowych, a od 1933 był członkiem SA, paramilitarnej organizacji NSDAP. Od 1955 był członkiem CDU.
Poseł
[edytuj | edytuj kod]Od 1972 do 1979 był członkiem Niemieckiego Bundestagu. Był w nim od maja 1973 do października 1976 przewodniczącym frakcji CDU/CSU i zarazem przywódcą opozycji. Po wyborach w 1976 roku został 14 grudnia wybrany na jego przewodniczącego. Mandat poselski zdobył w 1972 z listy krajowej Szlezwiku-Holsztynu, a w 1976 bezpośrednio z okręgu Pinneberg.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Bundesarchiv_B_145_Bild-F059404-0019%2C_Bundespr%C3%A4sident_empf%C3%A4ngt_Papst_Johannes_Paul_II..jpg/237px-Bundesarchiv_B_145_Bild-F059404-0019%2C_Bundespr%C3%A4sident_empf%C3%A4ngt_Papst_Johannes_Paul_II..jpg)
Urzędy państwowe
[edytuj | edytuj kod]Od 1960 do 1966 był sekretarzem stanu w MSZ, a w czasie trwania wielkiej koalicji od grudnia 1966 do 1968 sekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony. Następnie od 1968 do 1969 był, w stopniu sekretarza stanu, szefem Urzędu Kanclerskiego.
W wyborach prezydenckich w 1979 został przez Zgromadzenie Federalne 23 maja 1979 wybrany 5. Prezydentem Federalnym Republiki Federalnej Niemiec. Zastąpił na tym stanowisku Waltera Scheela. Z powodu swego wieku zrezygnował z kandydowania na drugą kadencję i 30 czerwca 1984 zakończył urzędowanie.
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Nabycie w dobrej wierze praw zastawu do nieruchomości, doktorat, 1938
- Myśl przewodnia amerykańskiej Konstytucji oraz ich urzeczywistnienie, habilitacja, 1953/54
- Prawo dot. Rady Europy, 1956
- Kierownictwo polityczne – Doświadczenia w służbie rządu federalnego, 1971
- Wiersze Niemieckie (jako wydawca), 1983
- Wspomnienia i doświadczenia, 1993
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]W 1984 został odznaczony Międzynarodową Nagrodą Karola Wielkiego, tytułem Honorowego Obywatela Bonn, Berlina oraz Uniwersytetu Kolońskiego (uczelnia ta przyznaje taki tytuł). W 1987 otrzymał Nagrodę im. Hannsa Martina Schleyera oraz Złoty Medal Towarzystwa im. Humboldta, w 1990 Złoty Medal „Fondation Jean Monnet pour l’Europe”, a w 1991 Europejska Nagroda Karola Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego. Wolne i Hanzeatyckie Miasto Brema nazwało jego imieniem, jeszcze za życia, czwarty i ostatni wybudowany most na Wezerze między dzielnicami Hastedt a Habenhausen.
Śmierć
[edytuj | edytuj kod]Karl Carstens zmarł w nocy z 29 na 30 maja 1992 wskutek udaru mózgu. Został pochowany na cmentarzu Riensbergerskim w Bremie.
- ISNI: 0000000109358293
- VIAF: 111591353
- LCCN: n80109724
- GND: 118519301
- LIBRIS: pm133xm7051gn11
- BnF: 120858622
- SUDOC: 029177677
- SBN: UMCV020500
- NKC: mzk2010616671
- NTA: 071042458
- BIBSYS: 90177633
- CiNii: DA05180861
- PLWABN: 9810664094005606
- NUKAT: n2004071650
- J9U: 987007276673005171
- NSK: 000125321
- CONOR: 37419107
- LIH: LNB:BV1U;=BK
- Urodzeni w 1914
- Zmarli w 1992
- Prezydenci Niemiec
- Niemieccy politolodzy
- Niemieccy prawnicy
- Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
- Odznaczeni Bawarskim Orderem Zasługi
- Odznaczeni Orderem Chrystusa (Portugalia)
- Odznaczeni Orderem Jamajki
- Odznaczeni Orderem Izabeli Katolickiej
- Odznaczeni Orderem Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia)
- Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej
- Politycy CDU
- Członkowie SA
- Niemieccy konstytucjonaliści
- Ludzie urodzeni w Bremie
- Absolwenci Uniwersytetu Yale
- Laureaci Międzynarodowej Nagrody Karola Wielkiego
- Wykładowcy uczelni w Niemczech
- Ludzie związani z Bonn